De verandering: een rechtse regering voor werkgevers en rijken

Door: Marc Verboom | Op: 11/09/2014

Regeringsonderhandelingen

De partijen die rond de tafel zitten om een nieuwe regering te vormen hebben ten minste dat gemeen: zij hebben allemaal de mond vol van verandering. Verandering, maar wel één waarvoor hun modale kiezer niet gekozen heeft: met toenemende ongelijkheid, met minder voor werklozen, zieken en gepensioneerden, met minder voor de loontrekkenden, maar met meer voor andere inkomensgroepen. Het is dan ook niet meer dan logisch dat alle vakbonden nu al waarschuwen. Dit wordt niet gepikt. Het sociaal overleg wordt in deze omstandigheden en in een dergelijk keurslijf bovendien onmogelijk gemaakt.

Indexsprong en loonmatiging
Op een ogenblik dat zelfs de OESO, niet meteen een linkse denktank, stelt dat loonmatiging niet de oplossing is voor de crisis, voorzien de zogenaamde "Zweedse partijen" verder in te breken in de vrije onderhandelingen. Loonsverhogingen zijn uit den boze en een indexsprong er bovenop. Dat ook het Planbureau een dalende groeiverwachting van de economie voorspelt raakt de koude kleren niet van de regering in de maak. En dan is men verwonderd als ABVV en ACV al met de vuist op tafel durven kloppen. Alsof wij moeten afwachten tot het kalf verdronken is.

Besparen, besparen, besparen
Op een ogenblik dat zelfs in Europese kringen gewag gemaakt wordt van de herziening van het blinde besparingsbeleid van de laatste jaren (om de economische crisis niet te verergeren), houden de 4 potentiële regeringspartijen bij hoog en bij laag staande dat nog meer besparen nodig is om het begrotingsevenwicht te bereiken. Ze schermen daarbij met "extra zuurstof" voor de bedrijven. Dit laatste weliswaar zonder enige garantie op tewerkstelling.

Maar dat laatste is voor hen wellicht bijzaak, want uit het verleden bleek duidelijk dat loonkostsubsidies aan de bedrijven niet automatisch werk creëren. Deze cadeaus hebben alleen maar de winsten van de bedrijven doen toenemen.

Nog meer maatschappelijke ongelijkheid
Dat de inkomens- en vermogensongelijkheid leidt tot maatschappelijke ongelijkheid is door menig academicus beschreven. Dat deze ongelijkheid dus dient aangepakt te worden om een betere samenleving te bouwen zou de beleidsmakers moeten leiden. Deze toekomstige regering maakt er echter een sport van om de ongelijkheid nog te willen aanscherpen.

Minder geld voor gezondheidszorg, uitkeringstrekkers die verder bestraft zullen worden (voor werk dat er momenteel niet is), langer werken voor hetzelfde pensioen, ... Dit wordt het credo! Met bovendien een onrechtvaardige belastinghervorming die de zwaarste lasten zeker niet op de sterkste schouders gaat leggen. Want hoe kan een verhoging van de BTW anders bestempeld worden, terwijl een vrijstelling van belasting op alle beleggingsproducten gepland wordt.

Vakbonden buitenspel
Natuurlijk zou het gemakkelijker gaan om de rechts-liberale koers door te voeren als de vakbonden er niet zouden zijn. Het zal niemand dan ook verbazen dat de vier potentiële regeringspartijen een aantal maatregelen in petto hebben om de vakbonden rechtstreeks aan te pakken, zoals het beknotten van het stakingsrecht en de werkingsmogelijkheden van de vakbonden.

En dan is men verwonderd dat de vakbonden nu al duidelijk maken dat op die manier de sociale vrede moeilijk kan worden behouden. Je zou voor minder.

« nieuws overzicht | meer uit deze rubriek