Geen groei zonder koopkracht

Door: Marc Verboom | Op: 25/04/2012

BBTK plaatst uw koopkracht centraal

Bepaalde politici, denktanken, eurocraten, beleggers, ... laten geen kans voorbij gaan om te pleiten voor loonmatiging. De CEO van Adecco, die botweg pleit voor het afschaffen van het vakantiegeld en de eindejaarspremie, schoot hierbij de hoofdvogel af.

Ook de nieuwste cijfers van Eurostat worden weer aangewend om de Belgische lonen onder druk te zetten. Daarbij vergeet men gemakshalve dat deze statistieken geen rekening houden met de miljarden loonsubsidies die op allerlei manieren naar de werkgevers vloeien. In het buitenland bestaat dit amper. Ook de hoge productiviteit van de Belgische werknemers is niet in deze vergelijking opgenomen.
Voor BBTK is het duidelijk. Het behoud en versterken van de koopkracht is vanzelfsprekend, waarvan bovendien de hele economie profiteert (werknemers, consumenten én bedrijven).

Blind bezuinigen: gevaarlijk én fout!

Het debat dat in België aan de gang is, weerspiegelt een discussie die in heel Europa woedt. Centraal daarin staat de vraag hoe we uit de economische crisis kunnen geraken.
Voor BBTK is het duidelijk: nu blind bezuinigen (zowel op je koopkracht als in de overheidsuitgaven) duwt de economie nog verder de dieperik in. Met die stelling staan we niet alleen. Van vooraanstaande economen (De Grauwe, Stiglitz, Krugman) lees je regelmatig hetzelfde.

De overheid: stabiliteit tijdens de crisis

Onze redenering is helder. Tijdens crisisperiodes houden consumenten én bedrijven de vinger op de knip. Minder kopen betekent minder produceren en minder werk. De gevolgen zijn werkloosheid, stijgende uitgaven én dalende inkomsten voor de overheid. Zeker én ook in zo'n periode is het belangrijk te kunnen rekenen op een overheid die de economie blijft ondersteunen.
Bij onze Noorderburen heeft de rechtse minderheidsregering fors gesnoeid in de sociale en culturele uitgaven. Het resultaat van deze operatie is dat de economie verder bergaf is gegaan. De mensonterende toestanden in Spanje, Griekenland en Portugal moeten voor ons een duidelijke waarschuwing zijn: blinde besparingen leiden enkel tot meer ellende.

België mag zich dan ook niet laten opsluiten in een logica waarbij "koste wat het kost" een begroting in evenwicht wordt nagestreefd. Een begroting kan ook in evenwicht worden gebracht via extra inkomsten, te vinden bij diegenen die het zich kunnen veroorloven meer bij te dragen. Zeg maar de "sterkste schouders".

Koopkracht als motor

Ook de uitgaven van de consumenten mogen niet stil vallen. De economie doen groeien terwijl de bevolking verarmt is onmogelijk.
Ook hier kan je Griekenland en Spanje als voorbeeld nemen. De minimumlonen werden verlaagd tot ver onder de armoedegrens, de pensioenen en werkloosheidsuitkeringen werden drastisch verminderd. Het resultaat vind je terug in de straten van deze landen.

Een nieuwe wind?

De financiële crisis van 2008 zorgde voor een stevige deuk in het vertrouwen dat de "markt alles uiteindelijk wel oplost". Al heel gauw slaagden de neoliberale ideologen erin om opnieuw het debat te domineren. Het is volgens hun recepten dat de Europese crisis nu wordt aangepakt. De politieke linkerzijde moet erkennen dat het geen verhaal klaar had toen het kaartenhuisje in elkaar stuikte. Daar moet verandering in komen. We hopen op een linkse verkiezingsoverwinning in Frankrijk. Dit zou een belangrijke stap kunnen zijn om Europa wakker te schudden uit de destructieve weg van bezuinigingen, snoeien en verarmen.

(A)sociaal Europa?

BBTK is, samen met het ABVV, de afgelopen jaren terecht streng geweest voor Europa. Het kon moeilijk anders. De Europese instellingen bleken in de praktijk de neoliberale agenda tot de letter uit te voeren. De Europese gedachte hebben we echter nooit los gelaten. Een verenigd Europa is de garantie op welvaart én vrede op ons continent.
Maar Europa zal sociaal zijn, of zal niet zijn. Concreet moet het wurgen van economieën worden gestopt. De Europese Centrale Bank (ECB) moet de economie actief ondersteunen. Een financiële transactietaks (of Tobintaks) kan geld in het laatje brengen voor investeringen.

Een echte relance, met index

Ook in ons land woedt dezelfde discussie in het zogenaamde "relance- of competiviteitsdebat". De aanvallen op de index horen in een éénzijdige economische visie thuis waarbij men zich vooral richt op de kostenzijde.
Economische onzin, want zonder fatsoenlijke lonen valt de economie helemaal stil. Morrelen aan de index, hoe beperkt ook, zal neerkomen op een daling van de koopkracht. Daar heeft niemand baat bij: de werknemers niet, noch de bedrijven of de overheid.

De huidige regering heeft op papier trouwens dezelfde visie. In het regeerakkoord lezen we dat "het automatische indexeringssysteem van de lonen en de uitkeringen zal worden gehandhaafd, zowel om de binnenlandse vraag (de consumptie) te ondersteunen als om de koopkracht van de burgers veilig te stellen".
Een relancebeleid is mogelijk en noodzakelijk. Het gaat erom de miljarden overheidssteun aan de bedrijven op een andere manier aan te wenden, met name via innoverende en duurzame investeringen met garanties voor het scheppen van duurzame jobs.


« nieuws overzicht | meer uit deze rubriek